Zagrljaj pariza online dating wurzeln vereinfachen online dating

Poetsko-scenska transpozicija filozofskog putovanja do samospoznaje predstavlja suštinu Vajdinog teatarskog angažmana.

Šta je, na primer, zajedničko za baroknu ponesenost "Svadbe" Vispjanjskog sa unutarnjom vivisekcijom moralnih normi "Zločina i kazne" Dostojevskog, ili sa ciničnim Mrožekovim pitalicama antipodnih emigranata?

Biće da je to Vajdina težnja da se preko dramskih junaka čovekova svest vine od samospoznaje, do reafirmacije visokih etičkih načela koja se mogu ostvariti u punoj slobodi egzistencije.

Silom prilika, u međunarodnoj javnosti njegovo paralelno upražnjavano pozorišno stvaralaštvo manje je poznato i ostaje u senci filmskog dela.

To se događa, pre svega, iz prostog razloga što je rasprostiranje pozorišne umetnosti, po prirodi stvari, uže nego filma koji se umnožava u desetinama kopija.

Vajda je, naime, u teatru reditelj koji se oslanja na drame čvrste literarne osnove (Šekspir, Dostojevski, Mrožek, Vispjanjski), njegov pristup svakome delu zavisi od vizije scenskog prostora, kao reditelj vezan je za određene glumce ili bolje reći za određeni tip glumaca, a kao umetnik ne vidi svoj rad izvan Poljske.

Kad se ovi svedeni zaključci, koji mogu da deluju i kao opšta mesta umetničke biografije, postave u kontekst predstava koje je Andžej Vajda radio tokom poslednjih dvadesetak godina, otkriće se njihova duboka utemeljenost u svaku postavku, čak kada je to naizgled paradoksalno i nemogućno.lako se, kako veli Karpinjski, Andžej Vajda ne bavi teorijskim pozorišnim promišljanjima, njegova teatarska praksa dokazuje da je Vajda inovator koji otkriva nova polja značenja u laboratorijskom pozorišnom radu.Vajda, dakako, nije inovator poput Grotovskog, Kantora ili Barbe, ne bavi se formalizovanjem pozorišnog pisma niti pak zasnivanjem nove teatarske ikonografije; Vajda, tokom pripreme "Idiota", veli Maćej Karpinjski, dolazi do saznanja o neophodnosti otvorenih proba.govore o rediteljevom približavanju konkretnim životnim okolnostima, o njegovoj želji da se umetnost, a samim tim i život, oslobode doktrinarstva.Sofoklova "Antigona" i Brilova "Večernica" svedoče o Vajdinom naporu da reafirmiše elementarno pravo čoveka na lični izbor, ali u jednom opštijem društvenom kontekstu.Njegovi filmovi, od ranog Pepeo i dijamant, pa do poslednjih - Čovek od gvožđa i Danton - prikazivali su se u mnogim zemljama na svim kontinentima i izazivali široko interesovanje publike i priznanja kritike, a autoru su doneli najznačajnije lovore na međunarodnim filmskim festivalima.